Friday Favorites

Favoriete bezigheid

Kerstkaarten schrijven. Zie mijn relaas over deze fijne bezigheid hier.

Favoriete bezigheid II

De kerstboom optuigen, altijd weer gezellig en leuk. Ik kan echt genieten van mijn huis als het helemaal 'gekerstified is'. Heerlijk.

Favoriete bezigheid III
Lekker divers hè, deze Friday Favorites? Liva is hard aan het kruipen geslagen. Over het kleed gaat het heel goed, want dan kan ze zich afzetten. Helaas hebben we verder een gladde tegelvloer, waarop mevrouw zichzelf dus alleen maar achteruit duwt. Dan moet mamma dus vooral dit teleurgestelde toetje onder de bank vandaan plukken.

Le Repas du Jour

Speciaal om jullie buikjes weer lekker warm en vol te maken tijdens deze koude dagen heeft mijn lieve zusje Sophie een lekker recept: Boerenkool uit de oven! (voor ongeveer 3 personen)

Men neme:

1 zak boerenkool

800 gram aardappels

1 bakje spekjes

1 rookworst

250 gram geraspte kaas (belegen)

nootmuskaat

scheutje melk

25 gram boter

peper en zout

Kook de aardappels in een laag water goed gaar. Giet de aardappels af en stamp ze fijn. Voeg er een scheutje melk en de boter aan toe. Breng de gladgestampte massa op smaak met peper, zout en wat nootmuskaat. Bak de spekjes samen met de in plakjes gesneden rookworst in een wok (geen olie of boter toevoegen). Voeg na een minuut of 3 de boerenkool toe en roerbak deze nog 5 minuutjes mee. Verwarm de oven voor op 200 graden. Doe het roerbakmengsel in de ovenschaal en giet hier de puree overheen. Strijk dit mooi glad en strooi de geraspte kaas eroverheen. Dit kan 20 à 25 minuutjes in de oven. 

Eet smakelijk en een fijne donderdag!

Liefde voor de zelfgeschreven Kerstkaart

"Fijne Kerstdagen en een Gelukkig Nieuwjaar, Liefs Vera"

Zo verstuur ik mijn kerstkaarten al jaren. In de eerste klas van de middelbare school werd het ineens cool om kerstkaarten te geven aan je klasgenootjes. Voor je beste vriendinnetjes schreef je er natuurlijk hele verhalen in (met glitterpen), de rest moest het doen met liefs. Helaas kwamen daar de e-cards met hun digitale lelijkheid en virtuele onpersoonlijkheid. Het grote probleem van de e-cards was, dat elke vage kennis er één naar je stuurde. Zelfs Pietje Puk uit klas 3a durfde het nu aan om jou een sleeënde beer met een kerstmuts op te sturen. Het kostte hem toch niets, op een paar tellen van zijn tijd na. Ik wilde niet één van de 517 Hyves-vrienden zijn die allemaal dezelfde kaart kregen. Ik wilde een persoonlijke, speciaal voor mij geschreven kaart.

Vroeger zaten wij mijn z'n allen de kerstkaarten te schrijven. Iedereen schreef zijn eigen naam en ook de hond gaf een pootje. De kerstboom werd opgetuigd, de grijsgedraaide kerst-cd stond op en pappa stookte de kachel op. Op de kachel stond een ketel water voor echte 'kachelthee' (veel lekkerder dan 'gewone' thee). Kortom, de handgeschreven kerstkaart draagt gewoon bij aan het familie- en kerstgevoel (of is dat eigenlijk hetzelfde?).

Gelukkig is de 'echte' kaart weer in opmars. Na jaren van e-postzakken vol onpersoonlijk 'Jan en alleman wil u een gelukkig kerstfeest wensen, ga nu naar www.hallmark.nl om de kaart te bekijken!' zijn we er eindelijk achter dat de analoge kaart een stuk gezelliger is. Het is hartverwarmend om thuis te komen en de mat vol kaarten te vinden. Om te weten dat mensen echt aan je gedacht hebben. In tegenstelling tot een vol postvak-in staat dit ook een stuk leuker op mijn vensterbank.

Oh, de horror.

Liever Mooi of Slim?

De moeilijkste kwestie voor de moderne vrouw sinds pakweg groep 8. Je merkt dat langzaam maar zeker het ene deel van de meisjes uit je klas zich steeds drukker begint te maken over hun haar en make-up, terwijl het andere deel steeds harder begint te leren, om wel tot de juiste middelbare school toe gelaten te worden. Natuurlijk maken de 'tut'meisjes zich ook wel een beetje druk over hun wiskundige tekortkomingen en de 'stuud'meisjes zich ook wel druk over hun borstelige wenkbrauwen, maar over het algemeen is dit wel de verdeling.

Nadat de 'kleine kleuters' achtergelaten zijn en de meisjes zelf weer onderaan de schoolladder staan, wordt deze kwestie alleen nog maar lastiger. Waarom? Jongens. Met het geraas van hormonen begint ook het gedonder. Want de stuudjes worden ook wel eens verliefd. En dus proberen ze toch maar eens wat mascara op hun wimpers te smeren en wat blush op hun wangen. De tutjes waren al zo druk met 'de mannen' dat ze cijfers moeten halen zo hoog als hun hakken om nog naar de volgende klas te kunnen. 

Maar in het echte grote-mensen leven? Wat zou je nou liever willen zijn? Ik zou het allebei niet erg vinden, denk ik. Mijn dagelijkse activiteiten zijn een mix van dom en slim en ook mijn uiterlijk heeft goede en slechte dagen. Maar of ik liever mijn dagen achter het fornuis, al winkelend of bij de schoonheidsspecialiste spendeer, of met een goed boek, in een museum of al discussiërend?

Ik weet het niet. Al neig ik misschien stiekem naar het eerste. Maar dat zal ik nooit toegeven, uit angst oppervlakkig gevonden te worden.

En die laatste zin vat mijn gedachtegang perfect samen. Ik ben bang om oppervlakkig gevonden te worden, dus ik wil het niet zijn (en denk dus ook dat ik het niet ben). Maar aan de andere kant maak ik me wel erg druk over wat andere mensen denken. En, als klap op de vuurpijl, ik denk ook nog eens dat 'ze' onaardige dingen denken.

Ik denk dat ik maar mijn teennagels ga lakken terwijl ik Il Principe nog een keer lees. Alleen dit keer maar niet in het Latijn. En m'n nagels kwast ik lichtblauw.

Wat jullie?

Max en Mila

Vandaag wil ik jullie graag inleiden in het leven van onze twee trouwe metgezelletjes, vuilnisbakkies Max en Mila. Ze zijn de kindjes van de kat van de vriend van mijn moeder (heb je 'm?), dus wij hadden eerste keus. We hadden al eerder bedacht dat een huisdier wel leuk zou zijn, dus toen Noortje, de moederpoes, zwanger was, kwam dat wel mooi uit. We hadden eerst Max uitgezocht, alleen hadden we toen nog het idee dat Max een meisje was, en dus Mila zou gaan heten. 'Mila' hebben we van Mila Kunis, 's werelds mooiste vrouw (zegt Esquire). En naast mooi, is ze ook nog eens heel erg leuk (vinden Bernard en ik dan)! Toen bleek Mila toch een Max te zijn. Gelukkig kreeg ondergetekende haar vriendje toch zover om ze allebei mee te nemen! Toen hadden we dus ineens twee kleine kitties. Helaas was mamma Noortje niet zo'n hele goede mamma, dus toen ze nog maar 6 weekjes oud waren, moesten we Max en Mila al meenemen, omdat ze een beetje verwaarloosd werden. Nu komen een hele rits schattige kittenfoto's, eindelijk!

Max met grote blauwe ogen en Mila tegen hem aan in het nestje. 

Mila is thuis!

Beste vriendjes

Samen in bed, allebei aan een kant van m'n benen.

Mila Melancholisch 

Max en Mila nu, all grown up

Looks and Likes

Warme kleding voor een koude dag. Beige, rood en zwart it is. Happy Sunday!

Kerst Wishlist

De Sint is het land nog niet uit, of ik heb mijn kerstlijstje alweer klaar. Als je goed kijkt, zie je dat dit een trap is. Hoe cool is dit?! Ik houd erg van lezen, maar ik heb nog lang niet zoveel boeken in mijn bezit als ik zou willen. Zo'n trap is een hele goede reden om mijn collectie uit te breiden. 

 Ook al zo'n cool woon-dingetje. New Yorkse trappen voor aan je muur. Helaas érg aan de prijs, zeker voor iets dat relatief nutteloos is.

 Dit kunnen we daarentegen natuurlijk wel makkelijk maken. Even wat mooie foto's uitzoeken (van de kleine meid, natuurlijk) en op doek laten drukken. Leuk plannetje voor januari.

Wij hebben een super leuk kleed, maar eigenlijk is het een pain in the ass. Het is gemaakt van wollen 'balletjes' die op kiezels lijken. Alleen komen er per dag ongeveer viertien ziljoen pluizen af en blijft alles er tussen zitten. Oh, en het is ongeveer 5 centimeter dik, dus een tafel erop gaat bijna niet. Ook vind ik het zonde dat als je er een tafel opzet, je de helft van het kleed niet meer kan zien. Maar zoiets als dit is wel heel erg leuk...

 En als we dan toch bezig zijn, zulk haar, alstublieft. Dan bedoel ik dus dat ik op sta en dan ziet het er zo uit. A girl can dream.

Wat zijn jullie wensen?